۲۲ خرداد قرار است چه اتفاقی بیفتد؟

دو سناریوی مختلف را میتوان فرض کرد:
- مردم مثل عاشورا میریزند توی خیابان، و این دفعه قضیه خیلی جدی تر میشه، چون اولا مردم طبق اظهارات نیروی انتظامی کودتا متوجه شدند که سری پییش تهران تا سقوط فاصله ای نداشت. دوم اینکه میدانند وقتی گرد و خاک بخوابد دولت میرود سراغ دستگیری. سوم کسانی که دستگیر میشوند در خطر تجاوز و اعدام قرار میگیرند.مهمتر از همه اینکه آستانه انفجارمردم در چند روز آینده خیلی کمتر از آستانه انفجار در عاشورا شده است. دلیل آن هم تمام خصومتهای اخیر دولت کودتا، خامنه ای، صدا سیما، قوه قضائیه، اعدام بیگناهان، مجید توکلی، مادران داغدار و خیلی تنفرهای انباشتی دیگر است.
- دولت تجربه ۲۲ بهمن را تکرار میکند. جو رعب و وحشت شدید به همراه سم پراکنی و تبلیغات صدا سیما و بسیج لشکر ساندیس از نقاط مختلف کشور با هزاران اتوبوس برای تصرف خیابانها. اگر چه هزینه اقتصادی سنگینی به دولت وارد میکند، ولی خوب مهم نیست چون از جیب ما میرود و توی سر ما میخورد. به دنبال این اجرا، جو سنگین و گرد مرگ بر جامعه پاشیده میشود.

اولی به مذاق مردم خوش است و دومی به مذاق استبداد. اولی در حد جامعه مجازی در تنورش دمیده میشود و دومی به صورت منسجم در حال اجرا در خیابانهاست.
حالا ما چه میتوانیم بکنیم که از احتمال حالت دوم بکاهیم و بر احتمال رویداد اول بیافزایم.
۱. ایجاد انسجام در جامعه مجازی. میدانم که در حد آرزوست ولی خوب به هر حال باید گفت. کسانی که در این مقطع به فرستادن لینکهای مستهجن، ضد مذهب و لینکهائی که در تنور تفرقه میدمند، همت گمارده اند، از دو حال خارج نیستند: یا در خدمت استبدادند و یا دشمن مردم و در هردو صورت در یک جبهه اند و گرنه چه کسی است که نتواند تشخیص دهد در چند روزگذشته حجم سنگینی از بحث های انحرافی، مبتذل و تفرقه افکن در کنار خبرهای غم انگیزی از مجیدهای توکلی، جعفر پناهی ها و سرکوبها در جریان است.چه کسی است که نداند دلیل حرکت حماسی جنبش سبز مردمی در تهران که شهری غیرمذهبی در بافت کشور محسوب میشود در روز عاشورا چه بود. میدانم که بر من میتازند. ولی بگذاریم این بحث ها را به زمان خودش نه در این مقطع حساس.
۲. تحلیل درست واقیعت ها. بدین معنا که توقعمان را متعادل نماییم. باور کنیم که ۲۲ بهمن هم برای ما پیروزی بود و برای استبداد شکست. در فضای مجازی بی دلیل و احساسی توقع ها را بالا نبریم. بدانیم که دولت کودتا و سپاه در روزهای آینده بار دیگر شترهایشان را در دشت شقایقها میچرانند.با یک تفاوت نسبت به ۲۲ بهمن و آن اینکه بسیار تجربه اندوخته و قصی تر شده. بنابر این ۲۲ بهمن با این نگاه یک پیروزی تمام عیار بود چرا که تقلای یک استبداد محتضر را در امتداد صف طویل اتوبوسها میشد دید. ببینید از ۱۳۳۲ تا ۱۳۵۷، ۲۵ سال طول کشید. پس باور کنیم، که یک شبه نباید به دنباله شکست اهریمنی باشیم که سالها پنجه در مال و جان و خاک این ملت فرو کرده و اینک شمشیر از رو بسته. میدانم در راه پیروزی خونهای زیادی باید ریخته شود، ولی باید قبول کنیم که سریع ترین راه ها بهترین راه ها نیست. نباید اسیر احساسات شد،باید با فکر و برنامه بود خصوصا اینکه دشمن منسجم و با برنامه است.
۳. اگر که قرار است حرکتی انجام شود از نوع اول، بدانیم که از جامعه بالاترین کمتر در خیابان میروند. نگاهی به نمودار ذیل نشان میدهد که چگونه در عاشورا( پیک اول) و ۲۲ بهمن ( پیک دوم ) بالاترین بیشترین کاربر را به خود جذب کرده است. این یعنی اینکه باقی بروند و من با حرارت پشت اینترنت شروع کنم به بررسی اوضاع. منظور این است که کمی واقع بین باشیم، واقعیاتها را آنگونه که هست ببینیم، برنامه داشته باشیم، و از خود شروع کنیم و با کنار گذاشتن احساسات با امید به سمت آینده گام برداریم. اینها را همه گفتم، و نگفتم چه کنیم، چرا که میخواهم این بحث را باز بگذارم.


یا حق